ഞങ്ങളുടെ പുതിയ ആകാശം

ഇന്നലെവരെ
ഞങ്ങളുടെ ആകാശം മുഴുവന്‍
നക്ഷത്രങ്ങളായിരുന്നു;
രാത്രിയില്‍
ചൊറുതരുബൊഴൊക്കെ
അവയെ ചൂണ്ടി
കഥകള്‍ പറയുമായിരുന്നു
ഞങ്ങളുടെ ഉമ്മ.

ഇന്നലെ പക്ഷെ,
‘ഉലായ്ക്’*
ഉമ്മ കൊടുത്ത മുലപ്പാലിന്
ചുവന്ന നിറമായിരുന്നു;
ഞാനെത്ര വിളിച്ചിട്ടും,
ഉമ്മ ഒന്നും മിണ്ടുന്നേയില്ല!!

ഞാനാകാശത്തേക്ക് നൊക്കി;
നക്ഷത്രങ്ങള്‍‌കുപകരം
അവിടെ നിറയെ
മിസൈലുകളായിരുന്നു;

“ഞങ്ങളിപ്പൊള്‍
മിസൈലുകളുടെ താരാട്ടില്‍
ആകാശത്തുനിന്നു വീഴുന്ന
പൊതിച്ചൊറുണ്ണുന്നു“

* ലബനാന്‍ പെണ്‍കുട്ടി.

അബ്ദുള്ള വല്ലപ്പുഴ.

6 comments:

ഇടങ്ങള്‍|idangal said...

ഞാനാകാശത്തേക്ക് നൊക്കി;
നക്ഷത്രങ്ങള്‍‌കുപകരം
അവിടെ നിറയെ
മിസൈലുകളായിരുന്നു;

ഇത്തിരിവെട്ടം|Ithiri said...

നന്നായിട്ടുണ്ട്

ഇടങ്ങള്‍|idangal said...

നന്ദി ഇത്തിരിവെട്ടം,
പക്ഷെ, ആ ലിങ്ക് ശ്രദ്ധിക്കുക,
അതിലാണ് മാറ്റര്‍ ഇരിക്കുന്നത്.

കൈത്തിരി said...

കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ അമ്പിളി മാമനേയും, നക്ഷത്രങ്ങളെയും മറന്ന്, മിസൈലുകളുടെയും, ഫൈറ്റര്‍ വിമാനങ്ങളുടെയും ചിത്രങ്ങള്‍ രചിക്കുന്ന ഇന്ന്, ഈ ആകാശം വളരെ പ്രസക്തം..

ലാപുട said...

നന്നായിരിക്കുന്നു....
നനവുകള്‍ ഇല്ലാതാവുന്നതിന്റെ നോവിനെ ആഴത്തില്‍ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത് വായിക്കുവാന്‍ ഇനിയുമീ വഴി വരാം...എന്തെന്നാല്‍ നാം ജീവിക്കുന്ന ലോകത്തിനെ ഞാനും ഭയപ്പെടുന്നു..

ഇടങ്ങള്‍|idangal said...

കൈത്തിരീ, നന്ദി,
ആകാശങ്ങളുടെ പ്രസക്തിയേക്കാള്‍
നമ്മുടെയൊക്കെ പ്രതികരണത്തിന്റെ പ്രസക്തിയെകുറിച്ച് ചര്‍ച്ച ചെയ്യേന്ടിയിരിക്കുന്നു,
വീണ്ടും വരിക,

ലാപുട,
താങ്കളുടെ ശൈലി അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു,
കൂടുതലറിയാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു,
ഇ മെയില്‍ 'abdusown@hotmail.com'
വീണ്ടും വരിക.