വികസിച്ചര്‍ക്ക് പറയാനുള്ളത്

ഞ‌ങ്ങള്‍ ആദിവാസികള്‍,
നിങ്ങളുടെ സദാചാര നിഘണ്ടുവിലെ
ഏറ്റവുമാദ്യത്തെ തെറി,

തുരുന്‌‍പു പിടിച്ച നിങ്ങളുടെ നിയമങ്ങള്‍ക്
കൈ വിറക്കാതെ ഉന്നം നൊക്കാന്‍
പിടയ്കുന്ന പരീക്ഷണ വസ്തു,

ഒഴിവുനേരങ്ങളിലെ
വര്‍ഗ്ഗവിപ്ലവ ചൊറിക്ക്
അനുയൊജ്യമായ അടിക്കുറിപ്പ്.

നിങ്ങള്‍ക് പ്രബന്ധമെഴുതാന്‍
ഞങ്ങളച്ചനില്ലാതെ പെറ്റത്
നിങ്ങളുടെ ചൊരയിലാണ്,

ഞങ്ങളുടെ പെങ്ങന്മാര്‍
അടുപ്പിലടക്കപ്പെട്ടത്
നിങ്ങളുടെ കൈകൊണ്ടാണ്,

ഞങ്ങളുടെ പെണ്ണുങ്ങള്‍,
തൂങ്ങാന്‍ പടിച്ചത്
നിങ്ങള്‍ വന്നതിന് ശേഷമാണ്,

ഞങ്ങളുടെ മണ്ണ് ചത്തത്
നിങ്ങളുടെ ലഹരിയിലാണ്,
ഞങ്ങളുടെ മരങ്ങള്‍ വീണത്
നിങ്ങളുടെ വികസനത്തിലാണ്,


വേണ്ട,
സഹതാപത്തിന്റെ കട്ടിച്ചില്ല്‌ വെച്ച്
ഞങ്ങളെയിനിയും നൊക്കണ്ട,
വികസനങ്ങളുടെ
കൊണ്‍ക്രീറ്റ് തണല്‍
ഞങ്ങള്‍ക്കിനി വേണ്ട;

ഞങ്ങള്‍ക് ചാവാന്‍
നിങ്ങള്‍ തന്ന പട്ടിണിയുണ്ട്,
കുഴിമാടങ്ങള്‍ക്
തീകാണാത്ത അടുപ്പും.

ഒച്ചകള്‍ (നിളാ നദിയ്ക്ക്)

കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്

മഴത്തുള്ളികള്‍

നിന്റെ മാറിലൊതിയ

ആര്‍ദ്രമായ താരാട്ട്,

കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്

ഓരങ്ങളിലെ പൂക്കള്‍

പ്രണയപാരമ്യത്തില്‍

നിനക്ക് സമ്മാനം തന്ന

ഇതളുകളുടെ മൌനം,

കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്

കീശക്കിലുക്കം, യന്ത്രപ്പെരുക്കം

ആകാശംതൊട്ട

മണ്ണ്കട്ടയുടെ ഹുങ്ക്,

കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്

ഒച്ചക്കാന്‍ മറന്ന

പ്രതിഷേധങ്ങള്‍, പ്രകടനങ്ങള്‍

വിലാപങ്ങള്‍,

വറ്റിയൊളിച്ച

പുഴയുടെ മാറില്‍നില്‍കുബൊള്‍

ഒരുപാടൊച്ചകള്‍കൊടുവില്‍

ഞാനെന്തേ ഒറ്റക്കാവുന്നു,

ഒഴുകാന്‍ മറന്ന പുഴപൊല്‍.

കുഴലൂത്തുകാരന്‍ (ബിസ്മില്ലാ ഖാന്‌)

ഒരുപാടെലികള്‍
നീയറിയാതൊളിച്ച
നിന്റെ കുഴല്‍
നീ തന്നെ തിരിച്ചെടുക്കുന്നു
ആരോടും പറയാതെ,

ഒരുപാടുപേര്‍
ഒരുമിച്ചൊഴുകിയ
കുഴലിന്റെ പാട്ട്
ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തില്‍
ഓര്‍മയാവുന്നു,

ഒളിക്കാന്‍
ഒരിടം കൂടി
ഞങ്ങള്‍ക്ക് നഷ്ടമാവുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ പുതിയ ആകാശം

ഇന്നലെവരെ
ഞങ്ങളുടെ ആകാശം മുഴുവന്‍
നക്ഷത്രങ്ങളായിരുന്നു;
രാത്രിയില്‍
ചൊറുതരുബൊഴൊക്കെ
അവയെ ചൂണ്ടി
കഥകള്‍ പറയുമായിരുന്നു
ഞങ്ങളുടെ ഉമ്മ.

ഇന്നലെ പക്ഷെ,
‘ഉലായ്ക്’*
ഉമ്മ കൊടുത്ത മുലപ്പാലിന്
ചുവന്ന നിറമായിരുന്നു;
ഞാനെത്ര വിളിച്ചിട്ടും,
ഉമ്മ ഒന്നും മിണ്ടുന്നേയില്ല!!

ഞാനാകാശത്തേക്ക് നൊക്കി;
നക്ഷത്രങ്ങള്‍‌കുപകരം
അവിടെ നിറയെ
മിസൈലുകളായിരുന്നു;

“ഞങ്ങളിപ്പൊള്‍
മിസൈലുകളുടെ താരാട്ടില്‍
ആകാശത്തുനിന്നു വീഴുന്ന
പൊതിച്ചൊറുണ്ണുന്നു“

* ലബനാന്‍ പെണ്‍കുട്ടി.

അബ്ദുള്ള വല്ലപ്പുഴ.

നിനക്കുമുന്‍പേ

പെയ്ത്പൊയ
മഴക്കാലങ്ങളുടെ പാട്ടില്‍
ഇപ്പഴും നനയുന്നു,
കുട വേണ്ട;

വരണ്ട കാലത്തെ
വിറയാര്‍ന്ന ചുംബനത്തില്‍
ഇപ്പഴും ജീവിക്കുന്നു,
ചുണ്ട് തരിക;

കാത്തിരിന്നു കിട്ടിയതിനെ
കാറ്റ്
കടലിന് കൊടുക്കുന്നു,
വീണ്ടും വിളിക്കുക.

നമ്മള്‍‌
മഴ പിണങ്ങി,
ഒഴുക്കു മറന്ന്,
ഇടമുറിഞ്ഞ പുഴ;

നമുക്കിടയിലെ,
മണലെടുത്ത കുഴി,
ചിത പുകക്കുന്നു;
വിളിക്കുന്നു.

“നില്‍ക്കുക!,
നിനക്കുമുന്‍പേ,
എനിക്ക് കത്തണം”

അബുള്ള വല്ലപ്പുഴ.

നിന്റെ പുതിയ കല

മഴത്തുള്ളികളെ ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ച് ഒരു മേഘമെന്നെ കൊതിപ്പിക്കുന്നു, ഒരുപാട് പേരുടെ ചെരുപ്പിന്റെ ചുംബനം കിട്ടിയ മണല്‍‌തരികള്‍ സൂര്യനൊട് നിര്‍ത്താതെ ചിരിക്കുന്നു, കൂട്ടത്തില്‍നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ടിട്ടാവണം ഒരു പൂച്ച ദയനീയമായി കരയുന്നു, ....

കൂടെ വന്നവരെപൊലെ ഞാനും എന്റേതിന് പകരം നിന്റെ പേര് മണലിലെഴുതുന്നു, പൂര്‍ത്തിയാക്കും മുംബേ ഓരൊതവണയും തിരയുടെ ആര്‍ത്തി എന്നെ തൊല്പിക്കുന്നു, ഞാന്‍‌ തളര്‍‌ന്നിരിക്കുന്നു, ....

ചിലപ്പൊള്‍‌, നീ വിസ്വസിക്കുന്ന ഒരുപാട് ദൈവങ്ങളെ പൊലെ, എല്ലാ വൈകുന്നേരങ്ങളിലും നമ്മള്‍ നടന്നിരുന്ന ‍ഒറ്റപ്പാലം റെയില്‍‌വേ തെരുവിലെ നിഷ്കളങ്കരായ തെരുവുബാലന്മാരെപൊലെ, വിചിത്രമായ എന്തൊ കാരണത്താല്‍ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന നിന്റെ വയസ്സന്‍ മുത്തശ്ശനെപൊലെ, ഭ്രാന്തമായെന്നെത്തഴുകുന്ന ഈ തിരമാലകളും സങ്കല്പങ്ങളില്‍പൊലും നമ്മൊളൊരുമിച്ചിരിക്കുന്നതിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടാവില്ല.

ഞാനിപ്പൊള്‍ ഒരുകല്ലിലിരിക്കുന്നു, കാമുകീകാമുകന്മാരാണെന്ന് തൊന്നുന്നു രണ്ട്പേര്‍ പരസ്പരം എന്തൊക്കെയൊ പറഞ്ഞ് മനൊഹരമായി ചിരിച്ച്കൊണ്ട് പൊവുന്നു, (ചിലപ്പൊള്‍ അവസാനം കണ്ടപ്പൊള്‍ പാലത്തറയിലിരുന്ന് നീ പറഞ്ഞപൊലെ അവരും സുഹൃത്തുക്കള്‍ മാത്രമാവാം)....

പേരറിയാത്ത ആരൊടൊക്കെയൊ എനിക്ക് വല്ലാത്ത അമര്‍ഷം തൊന്നുന്നു, അടക്കാനാവാത്ത ദേഷ്യം തൊന്നുന്നു, നീയെന്നും പറയാറുള്ള ആ ഡിസംബറിലെ രാത്രി നീചൊല്ലിയ സില്‍‌വ്യാ പ്ലാതിന്റെ കവിത ഒരശരീരിപൊലെ എന്റെ ചെവിയില്‍ മുഴങ്ങുന്നു,
'dying is an art,
like everything else,
i do it exceptionally well''

‘അറിയുക,
ഞാന്‍ നിന്റെ പുതിയ കല പരീക്ഷിക്കാനെരുങ്ങുന്നു‘

കാലങ്ങളില്‍

ഇന്നലെ...

നീയെന്നെ തൊടുന്നു,

മഴത്തുള്ളികള്‍‌ പുഴയേയെന്നപൊല്‍‌.,

ഞാന്‍‌,

മഴ കുളിപ്പിച്ച് പൊയ,

ആല്‍‌മരങ്ങളെ സ്വപ്നം കാണുന്നു.,

നിന്റെ ചുബനചൂടില്‍,

എന്റെ പേന,

ആദ്യാക്ഷരം പെറുന്നു,

ഇന്ന്‌....

സാദ്യതകളുടെ വൈവിധ്യത്തെ കുറിച്ച്‌,

നീയെന്നൊട്‌ തര്‍കിക്കുന്നു.,

സാദ്യതകളേയില്ലാത്ത ഒരു വഴിമാത്രം,

എനിക്കു ബാക്കി തരുന്നു.,

എന്റെ പേനയുടെ പാട്ടില്‍,

നീ സംശയം പറയുന്നു.,

നാളെ....

ഞാന്‍‌ ഊമയാവില്ല.,

എന്റെയക്ഷരങ്ങളുപവസിക്കില്ല.,

എന്നാലും,

എന്റെ വരികളില്‍ നിന്ന് തെറിച്ച് പൊയേക്കും,

ഒരുപാടക്ഷരങ്ങള്‍,

പ്രധിഷേധത്താല്‍,

ഒന്നും മിണ്ടാതെ,

അന്ന് നീ പറ‌ഞ്ഞത്

നിന്റെ ഏകാന്തത മുഴുവന്‍
പ്രളയത്തിലൊളിപ്പിക്കുന്ന
പെരുമഴക്കാലം വരും,
ഉറഞ്ഞുകട്ടിയായ
ഈ മുറിയുടെ ഇരുട്ടിനെ
കടലെടുക്കും,
നിനക്കേറ്റമിഷ്ടമുള്ള,
വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ കാറ്റ്‌
ചാറ്റല്‍മഴയായ്‌ വരും, വാഴയില കുടതരും,
കാലുമൂടിയൊഴുകുന്ന
കലക്കവെള്ളത്തിലൊഴുക്കാന്‍‌
കടലാസു തൊണിതരും,
ഒറ്റക്കാവുബൊള്‍
നീ വിളിക്കാറുള്ള
നിന്റെ മാത്രം അക്ഷരങ്ങള്‍
‍എന്നിലേക്കൊഴുകിവരും,
നാനും നീയും,
തൊരാതെ പെയ്യുന്ന മഴയും,
ഒറ്റക്കാവും,....

നീ ചോദിച്ചത്

ഒരിടമാണ്
നീയാദ്യം ചോദിച്ചത്,
പക്ഷേ,
എനിക്കും ആദ്യമില്ലാതായത്
ഇടമാണ്.

ആകയാല്‍,
നമുക്കിനി
ഒരുമിച്ചു പാടാം,
ഇടങ്ങളില്ലാത്തവര്‍ക്കായ്...